Иртә

Иртә тордым, кояш чыкты,

Тәрәзәдән карадым.

Бер генә сүз әйтмәдем,

Үзем белән сөйләштем мин.

Кулымда — бер кара кофе,

Күңелемдә — бер тын.

Иртә — ул яңа башлау,

Ул — онытылган бер уй.

Кояш көлә, мин дә көләм,

Ләкин эчтә — сагыш.

Иртә миңа әйтә: «Яшә,

Бу көн — синең, ялгышма».