Ак кияү

Кар явадыр, кар бөркелә,

Дөнья тынды, дөнья ак.

Син карармың тәрәзәдән,

Булсам мин аның карашында?

Кошлар китте, сайрамыйлар,

Агачларда яфрак юк.

Тик йөрәгем — ул бер чишмә,

Агым — синең исем, һаман.

Кил, әйт әле, кемнәр сөйгән

Бу карлы далаларны?

Без сөйдек бит — кояш көннәр,

Без сөйдек бит — айлы төннәр.

Ай әйләнә, ел әйләнә,

Кар иримес, яз килер.

Бер сүз: мин — синең, син — минеке,

Башка сүз — ул ялган гөл.

Сагышларым — очучы кар,

Шатлыгым — синең көлү.

Әгәр язсам бу юлларны —

Мәңгелеккә язамын үзем.

Кара, йолдыз өзелде дип,

Ул — сиңа, ул — миңа.

Бу дөньяда ялгышмас дип,

Ике йөрәк — бер сынала.