Ата-бабалар белән элемтә

Болыннарга ак төн төшкәндә,

Һәр үләннән моң тама, ага.

Безнең өчен якты йолдызлар

Һаман да яна, сүнми бага.

Эзлим мин әбием әйткән юлны,

Сарыкүләк чәчәкләре арап.

Һәр ташның да серен беләсеңме,

Һәр чишмәнең телен аңлыйсыңмы?

Бу җирдә без — кунакмы, хуҗамы?

Һәр сабан туе — безнең тарих.

Күккә ашкан изге догаларда

Ата-бабай рухы яши, тын ала.

Искә төшә кышкы озын кичләр,

Әбиемнең әкиятләре, җыры.

Шул минутта миңа кайтавазлар

Җырлый кебек безнең тауларны.

Туган телдә сөйләшкән саен,

Ераклар да якынга килә.

Урамнарга кар ява, ява,

Ә йөрәккә язгы җылылык.

Яндыр, кояш, якты нурларыңны,

Без әле дә көтәбез сине.

Һәр иртәгә — яңа бер гомер,

Һәр гомердә — безнең иртәбез.