Мәңгелек һәм бер мизгел

Йолдызлар саналамы, юкмы —

Һәркем белә, ләкин әйтми.

Мәңгелек — ул озын юлмы,

Әллә бер генә күз йомым?

Мин карыйм күк йөзенә,

Анда — меңнәр, анда — ут.

Бер йолдызның яктысына

Бер гомер сыя, бер сут.

Әйтәләр: «Мәңге — синеке,

Син — аның бер тамчысы».

Ләкин бүген, хәзер генә

Синең кулыңда — бер генә иртәң.

Ул иртә — синең, ул тамчы — синең,

Ул йолдызның нуры — сиңа.

Мәңгелек түгел — ул бер чишмә,

Аның һәр тамчысы — язмыш сынауы.

Кем белә — иртәгә булмас,

Кем белә — кичә инде юк.

Тик хәзер генә — синең кулда,

Тик хәзер генә — синең күңелдә.

Мәңгелек — ул озын юл түгел,

Ул — бер мизгел, әйе, бер генә.

Шул мизгелдә яшә, яна,

Шул мизгелне тот, югалтма.

Чөнки мәңге — ул хәзер, бүген,

Ул — синең сулыш, синең адым.

Йолдызлар саналмый — алар яна,

Һәм һәрберсе — синең өчен генә.