Эзләү

Һәр көн саен уянам мин:

«Кем син? Кая барасың?»

Атлап кына, йөреп кенә

Таба алмыйм үземне мин.

Сулар ага — үзәннәрдән,

Җилләр өрә — таулардан.

Мин эзлим — көзгеләрдән,

Таба алмыйм, юк анда.

Бер карт әйтте: «Эзлә, улым,

Күкрәгеңдә — синең ил.

Тышта юк, эчтә генә —

Ул синең олы гөмбәз».

Карадым эчкә — шунда якты,

Шунда кара, шунда ут.

Эндәшүем — үземә кайту,

Тыңлавым — үземне тану.

Мин таптым: эзләү — ул юл,

Ул юл — үземә кайту.

Һәр адым — бер танышу,

Һәр сулыш — бер сагыну.

Инде беләм: югалтсам да,

Мин югалмам — мин бармын.

Чөнки эзләү — ул үзем,

Үзем генә — бөтен дөнья.