Йолдызлы кич

Йолдызлы кич — ул тын, ул якты,

Күк йөзендә — мең ут, мең сер.

Һәрбер йолдыз — бер сүз, бер такт,

Һәрбер йолдыз — бер озын гомер.

Мин утырам аланда ялгыз,

Карыйм йолдызларга, карыйм.

Алар миңа әйтә: «Яшә,

Без — синең иң якты уй».

Йолдызлы кич — ул көзге,

Анда мин — башка кеше.

Анда минем караш — бүтән,

Анда минем сулыш — башка.

Ай балкый — ул көмеш төс,

Ул якты, ләкин салкын.

Йолдызлы кич — ул сагыш,

Ул — онытылмас бер үткен.

Мин китәм бу аланнан,

Йолдызлар кала — минем белән.

Йолдызлы кич — ул бөтен дөнья,

Ул — минем өчен бер күк.