Көзге үзен күрми калган

Көзге үзен күрми калды,

Ул миңа карады — мин юк.

Ул мине эзләде — мин качтым,

Ул мине чакырды — мин тын.

Көзге әйтте: «Кем син?»

Мин әйттем: «Мин — син».

Көзге әйтте: «Юк, мин — мин».

Мин әйттем: «Анда кем мин?»

Көзге сынды — ватык,

Ватыкларда — мең йөз.

Һәрбер йөз — бер мин,

Һәрбер мин — бер сер.

Мин карыйм ватыкларга,

Алар миңа карыйлар.

Көзге үзен күрми калды,

Ә мин — үземне таптым.