Өй үзенә кереп качкан

Өй үзенә керде — ишекләр ябылды,

Тәрәзәләр сүнде, стеналар кысылды.

Ул әйтте: «Мин ялгыз булмыйм,

Мин кешеләрдән арыдым».

Кешеләр чыктылар — кулларында әйбер,

Алар карадылар — өй юк иде.

Өй үзенә керде — ул хәзер буш,

Ул — йорт түгел, ул — бер тын гына.

Кемдер елады, кемдер көлде,

Кемдер яңа өй эзләде.

Ә өй торды — ачылмады,

Ул үзе белән мәшгуль иде.

Еллар үтте — өй калды,

Ул ачылмады, ул кермәде.

Өй үзенә кереп качкан —

Ул минем дә, синең дә сер.